1989 ya da 1990. Yakın dostum Cengiz’lerin evinde, abisinin Saxon kasetinden Rock the Nations ilk kez çaldığında bir şey başladı: o müzikteki isyan, güç ve cesaret, ergen ruhumun aradığı şeydi. Aradan neredeyse kırk yıl geçti; rock ve metale ilgim azalmadı, genişledi. Klasik müzik, elektronik, caz ve avangart zamanla yanlarına eklendi ve beni her gün biraz daha karmaşık, daha progresif müziklere götürdü.
1991’de babamın aldığı elektro gitar o günden beri elimden düşmedi. Zevkimle birlikte enstrümanlarım da çoğaldı: bugün kendimi daha çok bas gitarist olarak görüyorum, ama bestelerimde duyulduğu gibi bir rock grubunun bütün enstrümanlarını çalıyorum.
Kendi bestelerimde senfonik metal ile progresif rock ve metal arasında dolaşıyorum; kısaca, klasik müzikten beslenen rock ve metal. Burada 2000’lerin başında İstanbul’da kurulan Prelude grubunun sahne kayıtları, kendi adıma yayınladığım albüm ve tekliler, kliplerim ve son dönemde yapay zeka ile yaptığım besteler var.
Öne çıkan
