Kaybolmuşluk duygusu

İçiniz kararıyor değil mi? Belki, ne yapıp edip bu ülkeden kaçıp gitmek lazım diyorsunuz? Belki sokakta “Allah-ü ekber” nidalarıyla bağıran halk sizi ürkütüyor, ya da ne bileyim, belki de gururlandırıyor. Ne kendi askerini linç etmeye kalkan halk, ne de kendi meclisini bombalayan kişiler ile kendinizi yakın hissedebiliyorsunuz.

İşte esas sorun da zaten burada. Böyle herkesin kendi görüşünü belli ettiği ve safını tuttuğu dönemlerde insan kendisini yalnız hissediyor. Çünkü ne o taraf, ne de bu taraf beni temsil etmiyor diyor insan.

Üstelik, ne olduğunu tam manasıyla anlamak dahi mümkün değil ki. Ne düşünürsen düşün, birilerinin oyununa geldiğini hissediyorsun. Öyle hissediyorsun, çünkü birileri senin öyle hissetmeni istedi. Eğer ki bu oyunu görebiliyorsan, kendini bir adım geriye çekiyorsun.

Ülkemizde kutuplaşma yeni bir şey değil. Taa Osmanlı döneminde başlayan bu mesele, bugün bir şekilde artık bizleri de tarafımızı seçmeye zorluyor. Ama, ben bir taraf seçmek istemiyorum ki!

Üstelik, her bir taraf da çok vahşi. Sağcısı, solcusu, Fetocusu, Kürdü, Türkü, Osmanlıcısı, ulusalcısı, darbecisi vs… bıraksan kendi fikrini diğerine kabul ettirmek için birbirlerini boğazlayacak onlarca kutup var. Açıkçası… hiç birisi umurumda bile değil. İstesem de, 40 yaşından sonra da artık bir görüşe kökten bağlanamam ki.

Durum böyle olunca da yalnız hissediyorum. Bana benzer başka insanların olduğunu bilmeye ihtiyaç duyuyorum. Bu gündemin bana yaşattığı şey, su katılmamış bir “yalnızlık duygusu”.

Oysa ki eskiden, vatanseverliğimi de, milliyetçiliğimi de önümdeki bilgisayar klavyesi ile tatmin edebiliyordum. Yazdığım yazılımı yerli yabancı milyonlar kullandıkça hem ülkeme, hem de insanlığa bir katkım olduğunu düşünüyor ve ülkemi temsil etmiş olmanın nacizane gururunu taşıyordum. Bugün maalesef artık bu duyguları hissedemiyorum. Yalnızlığımı tetikleyen bir diğer duygu da sanırım bu. Bu ülkede kendimi yabancı gibi hissederken yaşadığım “yıllarımı boşa mı harcadım acaba” hissiyatı.

Neyse… Yine de her şeye rağmen enseyi karartmıyorum. Çünkü daha ne kadar büyük acıların insan hayatında olabileceğini biliyorum. Her düşüşün bir çıkışı vardır elbet. Bu ülke daha da zor anlar yaşadı ve bir şekilde kendisini toparladı. Yine toplar eminim.

Ama öyle ya da böyle, kim ne derse desin; “kaybolmuşluk duygusu” çok kötü bir şeymiş.