Gitmeli mi, kalmalı mı?

Son dönemlerin popüler konusu, yurt dışına taşınan insanlar konusunda bir yazı daha yazmam gerektiğini hissettim. Yok hayır, ben de “dur gitme burası vatan” falan demeyeceğim, çünkü gidecek olan insanları bu söylemlerin ikna edemeyeceğini biliyorum.

Neden mi?

Öncelikle, başka bir ülkede karşılaşılacak tüm zorlukları göze almış bu insanlar ülkelerine küsmüşler de ondan. Bu yaşlarına kadar doğru bildikleri pek çok şeyin aslında yalan olduğunu düşünüyorlar. Neyin doğru, neyin yanlış olduğunu, kime inanacağını artık bilemeyen bu kitleye artık bu tarz söylemler işlemez de ondan.

İkincisi, ağırlıklı olarak yirmili ve otuzlu yaşlardaki bu nesil Internet’i çok iyi kullanıyor ve dünyada ne olup bittiğini gayet iyi biliyor. Üstelik büyük bir kısmı da dünyayı gezip görmüş. Mesela mini etekli kadınların güvenle Kopenhag sokaklarında bisiklet binebildikleri özgürlüğe özeniyorlar. Kültür ve sanata değer verilen Viyana’nın sokaklarını arşınlamış bu nesil, İstanbul’da doğru düzgün bir iki opera binası dahi olmamasını yediremiyor kendisine. Pek çoğu biliyor ki, onlar San Francisco’da dünyayı değiştireceğine inanan insanlardan aslında çok da farklı değiller.

Üçüncüsü, Türkiye’de çocuk yetiştirmek insanları tedirgin ediyor. Özellikle de kız çocuk yetiştirmek. Gün geçmiyor ki yeni bir tecavüz veya taciz olayı zaten diplerde olan seviyeyi bir tık daha aşağı taşımasın. Evladının can güvenliği söz konusu olduğunda “dur gitme” denildiğinde kim söz dinler?

Türkiye’nin bir ekonomik durgunluğa girdiği ve önümüzdeki bir kaç yılın bu bağlamda epey zor geçeceği düşünülüyor. Bu buhran geçene kadar yurt dışında gül gibi yaşayayım, kariyer yapayım, ortalık sakinleşince dönerim belki diyen de bir kitle var.

Yukarıda saydıklarım resmin küçük bir parçası. Tümünü saysam sayfalar sürer eminim. Ama hepsinin de altında temel bir mantık var. Gitmek isteyen insanlar hep hırslı, birey olarak güçlü, elindekilerle yetinmek istemeyen kişiler. Kafaya koyduktan sonra daha düşük maaş, daha düşük ünvan, daha küçük m2'li ev falan vız gelir.

Bu nesili birey olarak güçlü yetiştirmedi mi toplum? Birey olarak özgür ruhlu olmaları bu neslin en önemli özelliği değil miydi? Bir ağacı çiçek açtığı için suçlayamazsınız. Bu onların tabiatında var.

Çok üzülsem de, arkalarından baka kalsam da, yurt dışına gidenlere artık kızmıyorum. Buradaki mücadeleye son verdikleri için de onları suçlamıyorum. Eğer gitmek için yeterli sebep elde ettilerse, arkalarına dönüp bakmayacaklarını da biliyorken, onları vatanlarına ihanet eder gibi suçlayarak, toplumu ikiye bölmenin bir faydası var mı?

Giden gider, kalan kalır. Zaten gönlü burda kalan istese de uzaklaşamıyor. Bedenen orda ama kafası burada. Er ya da geç geri dönecek belli ki.

Diğer taraftan, ben halen iyimserliğimi koruyorum. Gidenler iyi kötü orada bir kariyer yapacaklar. Bir kısmı da 5–10 yıl sonra, belki burada işler yoluna girdiğinde geri dönecek. Ülkeye hazır yetişmiş personel veya işveren olacaklar. Şu an bunun örneği olan bir kaç kişiyi Türkiye’de tanıyorum ve geri döndükten sonra çevrelerine ne kadar da büyük faydaları olduğuna bizzat tanığım.

Özetle, herkes kendi bacağından asılır. Artık aldığımız kararlardan dolayı birbirimizi yargılamayı ve sınıflandırmayı bırakalım. Gitmek de zor, kalmak da. Her ikisi de cesaret istiyor ve iyi kötü herkes kendince bir risk alıyor.

Oyunda kartlar daha henüz dağıtılıyorken, kimin haklı kimin haksız olduğunu gerçekten de kim bilebilir ki?